En toen kwam Miel drie keer slapen…

Het was puzzelen om een geschikt moment te vinden tussen ‘op reis’, ‘op kamp’, naar Watou, naar zee, een feestje … en we vonden er een!



Kleine jongentjes worden groot, maar vaste waarden zijn nu eenmaal vaste waarden!

 Naar de speelgoedwinkel!

Miel heeft zijn zinnen gezet op een berggeit-krijger van Papo. 

Niet te vinden in de winkel, maar de mevrouw wil wel iets opzoeken op haar computer en Miel mag achter de de toog mee gaan kijken.
Het blijkt een ‘ram-man’ te zijn, maar sinds 2017 niet meer verkrijgbaar. 
De desillusie is groot… 
Thuis zoeken we nog verder, maar overal hetzelfde: niet meer leverbaar. 
Behalve in Canada, maar daar zijn de verzendkosten hoger dan twee keer de prijs van de krijger zelf.
De andere krijgers vinden geen genade ….

In de tuin werken!

We jagen alle takken die we kunnen vinden door de knabbelaar (lees: verhakselaar)!

We bouwen een egelonderkomen met wat we in de tuin hebben liggen.
Stenen, dakpannen, planken, takken…
Als Doppe ‘s avonds thuiskomt moet ze onmiddellijk het bouwsel gaan bekijken…






De volgende dag bouwen we er nog eentje!
Het is deze keer een meer gesofisticeerd model.

We gieten de planten die het nodig hebben.
We rapen de afgevallen appels.
(Die bruine mag jij rapen, Kek)
We laten de kippen vrij en sturen ze met een lange stok terug in hun hok.

In de tuin werken met sandalen is niet zo simpel, en dus rijdt Kek naar de kringwinkel om laarzen te zoeken.
Niet dat Miel geen laarzen heeft, maar het is handig als er in Kek haar huis ook een paar staat.
Niet te vinden in de kringwinkel.
In de Hubo enkel grote maten…
Na twee winkels hebben we geen zin meer in nog een winkel, en dus doen we verder op sandalen!

We wandelen ‘s avonds naar De Pont, om de paardjes Padan en Tintin een wortel te geven.
Miel draagt de zak, maar Doppe mag de wortels aan de paardjes geven.
Hij heeft er schrik van, en terecht, want tijdens dit bezoek trapt Tintin Kek met zijn achterpoten…

Miel stelt vragen, veel vragen…

‘Hoe oud worden poezen?’
‘Hoe heette jouw vorige poes? Hoe oud was die?’
‘Is die plant giftig? Alleen als je ze opeet of ook als je er aankomt?’
‘Vangen poezen egeltjes?’
‘Waarom moet je op Pachamama-dag boze geesten uitdrijven?’
‘Bestaan die écht?’
‘Is dit een kortere of een langere weg?’
‘Zitten daar vitamientjes in?’

Naar eigen zeggen lust Miel geen appels (meer), maar als Kek er twee in partjes snijdt, gaan ze toch vlot binnen. 
Kiwi’s lust hij wel, bosbessen niet: begrijpe wie kan!
Uiteraard wordt er de laatste dag zijn lievelingskostje klaargemaakt: 
dierenpasta met kaassaus. Comfort food! 

We kijken de derde Kung Fu Panda film, die we uit de bib haalden.
Gezellig onder een dekentje in de zetel.
Kek en Doppe kunnen niet altijd volgen, maar Miel licht graag toe.

Catan is het nieuwe lievelingsspel
en hij ‘is er goed in’ want ‘hij wint altijd’!
Dat zijn tegenspelers heel soepel zijn in het ruilen van grondstoffen en hem ‘sparen’ bij het ridderen, valt helemaal niet op!

In het bad is het ZA-LIG. 


En wie denkt dat een warm lavendelbad ‘s avonds, na een dag van tuinwerk, een slaperige jongen oplevert, die heeft het mis: er komt een heel wakkere Emiel uit! 
‘Gaan we dan nu nog eens Catan spelen?’

En zo zijn de drie keer slapen omgevlogen …
Advertenties
Standaard

Watou in de marge

Watou is ondertussen een beetje onze derde thuis. 
Door het jaarlijkse kunstenfestival natuurlijk, maar evenzeer door de wandelingen die we er doen.
Omdat het dit jaar tijdens ons Watou-verblijf overdag erg warm was – een echte hittegolf – werd er alleen ‘s avonds of ‘s morgens gewandeld.
Het boerenlandschap mist af en toe wat houtige gewassen, maar levert wel verre zichten en de nodige kapelletjes op.




Pure nostalgie brengt ons ook nog eens in het Helleketelbos!



Daarnaast wordt er vaak verpoosd in de tuin van ‘de Filosoof’
of bij regen binnen bij ‘de Filosoof’.




We verbazen ons over de noeste arbeid van de boeren die halve nachten doorwerken om hun oogst binnen te krijgen.
We zullen trouwens nooit nog een huisje huren aan een landweggetje, zelfs niet als het ‘De Luwte’ heet:
de nachtrust wordt er continu verstoord door landbouw- en andere voertuigen die langs ons bed sjezen.

In Watou kan je je altijd wel aan iets nieuws verwachten.
Zo staan er tegenwoordig sliptongen op de kaart, hangen er spiegels op straat en kunnen tafels gevonden worden…





De kerk staat er trouwens nog altijd in het midden …

Op een ochtendwandeling missen we een aanduiding om van knooppunt 97 naar knooppunt 47 te gaan en komen dus te vroeg in het dorp terug.
Dan maar een paar geo-caches gezocht, die zijn er dus ook in Watou.


Tegenwoordig is er in Watou wel geen bakker meer: 

Verlet is met pensioen zoals dat heet…
En zo komen we bij het lastigste punt aan een verblijf in Watou: 
de voedselvoorziening.
Als je niet in een van de vele restaurants wilt gaan tafelen, moet je ofwel alle voedsel van thuis meebrengen, of naar Poperinge voor de bevoorrading!
Ach ja, er is een kleine Spar, maar die is vaak dicht en het aanbod is er minimaal.




Standaard

Wat met Watou?

De editie van het kunstenfestival van 2018 was al niet de sterkste editie ooit, 
maar vergeleken met wat er dit jaar te zien en te beleven valt, 
was dát nog een verrassend goeie selectie!
Kek krijgt er spontaan een gevoel van saudade bij …


Dat er minder budget is, weten we,
Dat er jonge kunstenaars een kans krijgen, juichen we toe,
Dat er veel Belgische kunstenaars aanwezig zijn, vinden we normaal…


Maar er mankeert dit jaar iets,
er is  ‘iets’ te kort aan het festival. 
Niet gemakkelijk om er de vinger op te leggen…

Het is heel moeilijk om een top 5 te maken.
Een aantal werken zijn echt wel mooi, of intrigerend, of erg bijzonder!
Evenwel is er niet echt een WOW-ervaring bij.

De Douviehoeve is ronduit teleurstellend.
Er is heel weinig te zien op deze locatie.
De gigantische installatie met champignons mist een beetje haar doel.
Het ware allicht beter geweest om een soort van time lapse film te maken waar de bezoeker het proces van groei en verval helemaal kan meemaken. 
Tijdens ons bezoek (tijdens de hittegolf) waren de geur en vliegen zeer onaangenaam.
De Pessoa-galerij was daardoor niet te genieten.

Hier volgen Kek haar favorieten van editie 2019!
Het zijn er heel wat, achteraf bekeken, maar Kek kan er geen volgorde voor bepalen.
Laten we het de eregalerij van Watou 2019 noemen.


untitled van Stefaan De Croock
(Brouwerij)
In het hoofd van de figuur is hout van een afbraak in Watou verwerkt.






Contemplation van Naoko Ito
(Brouwerij)






mini museum van Peggy Wauters
(Klooster)
Een ‘museum’ over de zee spreekt Kek uiteraard aan.






Crescendo van Silvia B.
(Klooster)






De bergbeelden van Reniere & Depla
(Rode Hoed)






Escape van  Jenny Ymker
(Graanschuur)
Met als basis een foto, waar de kunstenares zelf in figureert, wordt een wandtapijt geweven.






I Know van Lisette Den Boon
(Festivalhuis)
Doordat het schilderij een beetje uitspringt, krijgt het een speciaal effect.






Displacement van Els Ceulemans
(Klooster)






Ne te retourne pas van Franca Ravet
(Festivalhuis)






Alhoewel Kek het werk van Tinka Pittoors niet echt snapt, vindt ze dit toch intrigerend!
(Graanschuur)






Heel leuk zijn de Kamerstukken van Lies Caeyers.
(Graanschuur)




Het is ondertussen allicht duidelijk dat het Klooster, de Brouwerij, het Festivalhuis en de Graanschuur de betere locaties zijn, dit jaar!
Op de zolder van het Festivalhuis zijn twee mooie teksten te beluisteren:
Bijna een misdrijf van Leo Pleysier
En
Mastenbos van Koen Peeters
Het zijn zalige oden aan bomen!


In het project Opvolging Verzekerd van Roel Jacobs heeft ook een boom de hoofdrol.
Met de aanplanting van twee exemplaren van Populus nigra wil de kunstenaar deze bijna uitgestorven soort onder de aandacht brengen.
Hij plantte eerder bomen in het Middelheim beeldenpark en in Kinshasa in het park van de Académie des Beaux-arts.
(Brennepark)




En kijk! Dit kunstwerk staat ook nog in het Klooster




Over smaken en voorkeuren moet niet gediscussieerd worden, natuurlijk niet, maar Kek denkt dat het tijd is voor eens een vrolijker, speelser thema, voor misschien een beetje humor.
Watou moet nog lang mee, maar er is werk aan de winkel!



Leap of faith van Joseph Klibansky
(Kerk)

Standaard

Een tuin met 5 sterren

Een tuin hebben … het is iets wat veel mensen wel willen. 
Dat kan Kek alleen maar begrijpen. Iets minder begrip is er voor hoe mensen denken dat die tuin moet zijn.
In Kek haar buurt zijn prachtig getrimde tuinen, aangelegd met degelijke tuinarchitecten. Wie een huis koopt hier in de buurt, begint meestal met het bestaande af te smijten en iets nieuw te bouwen. Ook alle oude bomen en struiken worden, met wortel en al, opgeruimd om -tabula rasa- aan het eigen, geweldige tuinproject te kunnen beginnen. Wekelijks of tweewekelijks strijken dan ook de tuinbedrijven weer neer om met het nodige machinelawaai deze fantastische tuinen te onderhouden. Geen blaadje op de strakgroene gazon, geen dood takje aan boom of struik, nergens mos laat staan onkruid, getrimde dubbele hagen, …
(Wordt het trouwens geen tijd om eens te investeren in fluisterstille tuinmachines?)
Zelfs op zondag moeten zo nodig nog blaadjes van het grasveld geblazen worden.
 ‘Iedereen heeft een ander idee van properheid’ 
zegt de buur als Kek hem er over aanspreekt.
Momenteel is het weer zo ver aan de overkant van de straat.
Alles met de pletwals vernield.
Arme planten, en arme dieren die er al jaren hun toevlucht hadden.
Net op tijd kan Kek een moedernest van de beschermde rode bosmier redden.
 

Tenminste voorlopig redden: de ontbossingswerken zijn tijdelijk stilgelegd.
De milieudienst van de gemeente moest ingeschakeld, want het tuinbedrijf wilde niet snappen waar het over ging.
‘Er zijn overal mieren’
En
‘Niet iedereen wil in zulke rommel wonen’, met een achteloos handgebaar richting Kek haar tuin.
 
Ondertussen is Kek haar niet getrimde, rommelige, ‘verwaarloosde’ tuin een echt vogelparadijs.
Een snackbar ook: na de moerbeien, de aardbeien en de kersen, zijn nu de bessen en de frambozen aan de beurt. 
Merels en lijsters kijken amper op als Kek in de buurt is…
De Vlaamse Gaai kijkt toe.
Groene en bonte specht houden van de dode sparrenstammen.
Mezen, roodborstjes, heggemussen, vinken, … en het groter grut als eksters, duiven, kauwen, het is hier dagelijkse kost.
Onder de takkenhopen broedde een winterkoninkje.
Vogels geven Kek haar tuin vast vijf sterren!
 
 
En niet alleen vogels voelen zich er thuis. Geregeld ziet Kek aan haar keukendeur een kikker of een pad voorbijkomen. En ‘s avonds ritselen de egels onder de rhododendrons en vliegen vleermuizen rond.
Dat muizen de gezaaide bonen opgraven, dat moeten we er dan ook maar bijnemen …
Altijd iets te beleven hier …
 
Standaard

Een nieuw begin!

Vermits Blogger heel veel foto’s verwijderde uit Kek haar oudere blogs, keert ze terug naar deze stek: WordPress. 
In 2014 was die al eens uitgeprobeerd, maar toen had Kek voor Blogger gekozen wegens een ietsje simpeler.
Omdat alle begin moeilijk is, kostte het ook nu wat tijd om wegwijs te raken bij WordPress.
Er zijn dus een aantal evenementen niet geblogd, zoals
 
Het (eindelijk nog eens) logeren van Viktor
Het bezoek aan het Smak
 
(De spiegel van Marcel Broodhaers, met de machtige adelaar)
 
 
De avondwandeling langs het Albertkanaal met de plantenwerkgroep
Avonturen met Padan en Tintin in De Pont
 
Het FOMU in Antwerpen, waar Kek vooral het ‘Moon Goose Project’ van Agnes Meyer-Brandis leuk vond!
 
Ook Rebel Lives is de moeite. 
Kek was blij dat ze vooraf op Klara het gesprek met Kristof Titeca hoorde!
 
Maar dus, kort samengevat: vanaf nu is het hier te doen!
 
De oude blogs zijn nog steeds te vinden op
Standaard

Beveiligd: Kek

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Standaard